çocuklarımız

Bugünler Dün Olmadan Çocuklarımıza Birer Hatıra Bırakalım

Bugünün yetişkinlerinin çocukluk hayali olan bisikletler günümüz çocuklarının aklına bile gelmiyor. Belki ebeveynler olarak bizler çocuklarımıza bisikleti sevdiremedik veya büyük kentlerin trafiğinden ve kalabalığından korktuğumuz için sevdirmek istemedik! Peki ailelerimiz karne hediyesi olarak bizlere bisiklet alırken onlar mı hata yaptı da biz çocuklarımıza karne hediyesi olarak telefon veya tablet almaya başladık. Gelişen teknoloji ile karne hediyeleri de dijitalleşmeye başladı.

Hareketsiz kent yaşamlarımızda çocuklarımızı da hareketsiz bir yaşama bizler itiyoruz. Ebeveynler. Televizyonlarda gördüğümüz kötü olaylardan etkilenerek çocuklarımızı evlere hapsediyoruz. Evet sokaklar mahalleler bizlerin büyüdüğü sıcak bir atmosferde değil artık. Kimse kimseyi tanımıyor. Lüks yaşantı isteğimizden dolayı mahallelerimizi terk ettik ve sitelerde yaşamaya başladık. Nicel anlamda mahalle sayılarına eşit sitelerde yaşıyoruz. Ama kapı komşumuzu tanımıyoruz. Çocuklarımızı emanet edecek kimseleri bulamıyoruz bu lüks yaşantımız içinde. Ve sonra çocuklara bilgisayar başından kalkmadıkları için kızıyoruz. Peki kızmakta haklı mıyız, zamanlarının çoğunu bilgisayar başında geçirmeleri doğru mu?

Sayın veliler, ebeveynler

Çocuklarımıza kızmayalım onları böyle bir yaşama sizler bizler soktuk. Modern dairelerde, sitelerde yaşamak uğruna çocuklarımızı betonlaşan bir dünyaya mahkum ettik. Yeşili görmeden günler geçirmeye başladı çocuklarımız. Servisle okula giden ve servisle okuldan gelen çocuklarımız gün içinde 100 adım atmaz duruma geldi. Mahalle okullarını beğenmeyip ek işler arayıp ek gelir elde etmenin ve çocuklarımızı özel okullara yazdırmanın yarışına kapıldık. Çocuklarımızla zaman geçirmek yerine para kazanmak ve onları özel okullarda okutmak için hayat mücadelesine giriştik. Peki bu hayat mücadelesi içinde çocuklarımıza ne kadar zaman ayırabiliyoruz?

Daha dün gibi hatırlarım babamın bana bisiklet sürmesini öğretmesini! Çoğunuz hatırlıyorsunuzdur bu kareleri. Peki sizler çocuklarınıza ne zaman bisiklet sürmeyi öğreteceksiniz. Hayat dediğimiz şeyin dün, bugün ve yarından ibaret olduğunu unutarak hayat mücadelesine girdik ve çocuklarımızı unuttuk. Onların çocuklukları geçmeden onlarla zengin zamanlar geçirelim. Onlara bisiklet sürmesini, uçurtma yapmasını öğretelim. Onlara yarınlar için hatırlayacakları birer hatıra bırakalım. Belki de onlara verebileceğimiz en değerli hediye bu hatıralar olacaktır. Çocuklarımızın bugünleri dün olmadan onlara birer hikaye bırakalım 🙂

Evrim Böyükelhan

Beden Eğitimi ve Spor Öğretmeni

Bir cevap yazın